تبلیغات
شادمانی‏ های کوچک - قصه فاطمه - فلاش بک

جمع كوچكی هستیم كه با كمك و مهرِِِ مهربانانی چون شما، می‏خواهیم گام كوچكی برای تسكین دردهای كودكان تنها و فراموش‏ شده‏‏ ای برداریم كه صدای سكوت بغضشان از همین نزدیكی‏ ها به گوش می‏رسد، همین نزدیكی،پانزده كیلومتری پایتختی پر سروصدا ، از محله‏ های گمنام و خاموش ورامین.

ما را دراین راه، یاری دهید.

پیام صبا

جستجو

 

قصه فاطمه - فلاش بک

چهارشنبه 6 مهر 1390   15:33

چهار - دیروز سه هفته شد که فاطمه کوچک را در مرکز ترک اعتیاد زنان بستری کردیم. روزهای اول وقتی تلفنی با فاطمه صحبت می کردم از درد شدید بدنش شکایت داشت و التماس میکرد از آنجا بیاریمش بیرون. بهانه دیدن برادر کوچکترش را میگرفت و ملاقات پدر و مادرش در زندان. اما دیروز پشت تلفن می خندید و میگفت برایش توپ پلاستیکی ببرم و بستنی لیوانی. انگار تازه شیطنت کودکانه در وجودش زنده شده بود. داشت با بقیه تمرین رقص می کرد و خوشحال بود و می گفت دیگه هیچ دردی ندارم ولی هنوز دلتنگ برادر و پدر و مادرش بود. قصدداریم بعد از بیرون آوردنش ، به بهزیستی تحویلش دهیم. هرچه باشد از شرایط زندگی قبلی بهتر است. آنجا حداقل تحت نظر است و دوباره معتاد نمی شود برای همین تا انجام کارهای انتقالش به بهزیستی باید یک دوره دیگر هم آنجا بماند . هزینه هر دوره سه هفته ای اقامت در مرکز 250 هزار تومان است که با خرید وسایل مورد نیاز هر دوره می شود 300 هزار تومان.برای انتقال به مرکز شبانه روزی یا پرورشگاه مجوز بهزیستی را می خواهند، بهزیستی هم رضایت کتبی پدر را و پدر هم 500 تومان پول نقد. عمه اش می گفت پدرش پول را برای تهیه مواد می خواهد!!! این یکی را نمی دانستم که در زندان هم به این راحتی مواد خرید و فروش می شود. حالا باید ببینیم بالاخره می توانیم پدر را راضی کنیم بدون انجام معامله و گرفتن پول رضایت بدهد یا نه؟ که اگر رضایت ندهد مجبوریم برای تهیه پول درخواستی پدر اقدام کنیم. 


 سه -  اولین روز که فاطمه را بردیم آن جا...

با 13 سال سن کوچکترین عضو بود. بی تابی می کرد و نمی خواست آنجا بماند.دلش می خواست درمان شود ولی می ترسید دردش زیاد باشد. دختر باهوش و لجبازی است. مسوول مرکز که لجباز بودنش را فهمیده بود،  ازش خواست مدتی که آنجاست هرچه مسوولین می گویند در جواب بگوید چشم، فاطمه بحث می کرد و می گفت :چرا حتما باید بگویم چشم. اصلا چشم یعنی چه. معنی ندارد انگار که بگوییم گوش، دماغ . می گفت من فوق فوقش می گم باشه و نه بیشتر. تازه اگه همیشه بگم چشم وقتی یه کاری رو خیلی قبول دارم که انجام بدم دیگه چیز بیشتری ندارم که بگم ولی اگه همیشه بگم باشه، یه وقتایی هم  می تونم بگم چشم و اینجوری خیلی بهتره...از نحوه استدلالش خوشم آمد ولی سعی کردم قانعش کنم که باید هرچه می گویند بپذیرد و انجام دهد و بحث نکند. قبل از بردنش یکی از همکارانم خواست بدون آنکه فاطمه بفهمد به من هشداری بدهد و گفت حواست باشه یه وقت برات دردسر نشه، فکر کردیم مثلا خیلی رمزی حرف زدیم، فاطمه زود مچش را گرفت و گفت منظورت به منه؟؟ یعنی من دردسر نشم!!!


دو - فاطمه را پدر و مادرش از یکسالگی ابتدا به تریاک و بعد به کراک معتاد کردند. دقیقا نمی دانم چرا ولی خودش می گوید حتما سرو صدا می کردم و آنها چون خودشان معتاد بودند حوصله نداشتند و می خواستند من بخوابم. ولی روزی را که اولین بار کراک کشیده بود را کامل به خاطر داشت . می گفت کلاس اول بوده و وقتی به خانه برگشته هرچه زنگ زده کسی در را برایش باز نکرده. بعد از مدتی پشت در ماندن وقتی به داخل آمد مادرش که نیمه خواب وسط هال دراز کشیده بوده در جواب اعتراض فاطمه می گوید کراک کشیدم و نمی توانم بلند شوم. فاطمه می پرسد مگه کراک با تریاک فرق دارد من که تریاک می خورم اما مدرسه هم میروم. مادرش می گوید کراک یه چیز دیگه اس می خوای امتحان کنی؟؟ و طبیعیه که کودک 7 ساله به پیشنهاد مادر اعتماد می کند و از آن پس کراک می کشد و بعد از سه سال هم دیگر از مدرسه اخراجش می کنند و در خانه می ماند. تا روزی که پدر و مادرش را با 13 کیلو کراک دستگیر میکنند و بعد از آن، او و برادر کوچکترش که او نیز معتاد بودبه خانه مادربزرگ می روند. با وجود همه این اتفاقات پدر و مادرش را خیلی دوست دارد و مرتب به ملاقاتشان میرود. عمه و مادربزرگ برادر را در کمپ بهزیستی ترک می دهند ولی برای فاطمه کاری نمی توانند بکنند . این روزها بود که ما با فاطمه آشنا شدیم. بهزیستی ورامین جایی برای بستری کردن دختران نداشت و نزدیکترین جا در شهر ری بود که آنجا هم دختر زیر 17 سال قبول نمی کردند. پیشنهاد بهزیستی ترک اعتیاد فاطمه با روش متادون درمانی بود که روزانه از پزشک بهزیستی میزان مصرف متادونش را دریافت کند و در خانه بماند و کم کم میزان متادون را کاهش دهند تا ترک اعتیاد کامل. ولی فاطمه اصرار داشت که در خانه نماند و می گفت دوستانم سراغم می آیند و نمیگذارند ترک کنم.در نهایت بعد از پرس و جوهای بسیار، مرکزی ویژه بانوان و دختران در جاجرود پیدا کردیم .

 یک-اولین بار که فاطمه را دیدم دستان ضمختش با پوستی تیره و پر از زخم توجهم را جلب کرد. در دستان کوچکش هیچ کودکی و  نشاطی وجود نداشت. انگشتانی خمیده و چرک و پر از زخم. ازش پرسیدم این جای زخم ها برای چیست ؟ جواب داد : "به خاطر کراک است. دوستم می گوید تا یکی دو سال دیگه از این زخم ها کرم بیرون می آید" و با آب و تاب تعریف می کرد که دوستش الان چنین وضعیتی دارد. اینجور عادی حرف زدن فاطمه برایم تکاندهنده بود..... دیروز وقتی داشتم خداحافظی می کردم از پشت تلفن گفت" خاله!خاله! راستی... جای زخم های دستم خوب خوب شد.



نوشته شده توسط : پیام صبا